O Radości i Smutku

Następnie kobieta powiedziała:
Przemów do nas o Radości i Smutku.
On zaś odpowiedział:

Twoja radość jest twoim smutkiem pozbawionym maski.
Ta sama studnia, z której wznosi się twój śmiech, była niejednokrotnie wypełniona twoimi łzami.
A jakże inaczej mogłoby być?
Im głębiej wyżłobi cię smutek, tym więcej radości możesz pomieścić.
Czyż czara, w której przechowujesz wino, nie jest ta samą czarą, która wyszła z pieca garncarza?
A lutnia, która koi twoją duszę, czyż nie była drewnem drążonym przez dłuta?
Kiedy odczuwasz radość, spójrz głęboko w swe serce, a powinienieś spostrzec, że wyzwala ją to samo, co przyniosło ci smutek.
Kiedy czujesz smutek, znów zajrzyj do swego serca, a dowiesz się, że płaczesz z powodu tego, co przyniosło ci radość.
Niektórzy z was mówią: „Radość jest wspanialsza niż smutek”, inni zaś: „Nie, smutek jest wspanialszy”.
Ale powiadam wam, one są nierozdzielne.
Przychodzą razem, a gdy jedno z nich siedzi z tobą za stołem, pamiętaj, że drugie drzemie przy twoim łóżku.
Jesteś zawieszony jak waga między swym smutkiem i swą radością.
Jedynie jeśliś pusty stoisz pewnie i równo.
Kiedy skarbnik każe ci powstać, byś zważył jego złoto i jego srebro, szala twojego smutku lub radości podniesie się lub opadnie.

Fragment pochodzi z najnowszego wydania „Proroka” wydanego przez wydawnictwo Nowy Horyzont.

Khalil Gibran, poeta, filozof, malarz urodził się w 1883 roku w Libanie a zmarł w 1931 roku w Nowym Jorku. W wieku lat 11 wyemigrował wraz z matką i rodzeństwem do Bostonu w USA. Początkowo mieszkał w bostońskim Chinatown, jednak po kilkunastu latach, kiedy zdobył uznanie w kręgach kulturalnych Bostonu, a także zaczęło sie ukazywać coraz więcej jego publikacji przeniósł się do Nowego Jorku.
Część swoich utworów napisał w języku arabskim, ale kilka znaczących dzieł (m.in. „PROROK”) powstało w języku angielskim. Żadna z istniejących religii nie była dla Gibrana zdolna ukazać pełni Prawdy, której szukał, toteż w swojej twórczości korzystał zarówno z tradycji chrześcijańskiej, jak i buddyzmu, islamu, transcendentalizmu amerykańskiego, a nawet folkloru wywodzącego się z rodzinnego Libanu.

Jego dzieła są przetłumaczone na ponad 20 języków. W rodzinnym Libanie oraz innych krajach arabskich zajmuje on jedno z czołowych miejsc na literackim panteonie.